در سال ۱۹۱۰، اولین مجموعه ویتامینی را دانشمند ژاپنی، اومتارو سوزوکی Umetaro Suzuki، از مواد دیگر جدا کرد. او موفق شد مجموعه‌ای از ریزمغذی‌های محلول در آب را از سبوس برنج بیرون بکشد، و آن را ابریک اسید Aberic Acid (و بعداً اریزانین Orizanin) نامید، که امروز به نام تیامین (ویتامین B1 شناخته می شود). کشف او در یک ژورنال علمی ژاپنی چاپ شد، و سپس ترجمه آلمانی آن در آلمان منتشر شد. در ترجمه آلمانی گفته نشد که سوزوکی ماده مغذی جدیدی را کشف کرده است. در اصل ژاپنی مقاله چنین ادعایی مطرح شده بود. در نتیجه، کشف آقای سوزوکی عمومیت نیافت.

در سال ۱۹۱۲، دانشمند لهستانی، کاسیمیر فانک Casimir Funk، که در موسسه لیستر Lister در لندن به تحقیق مشغول بود، همان ریزمغذی‌ها را به‌دست آورد و به پیشنهاد نیرن اشتاین Max Nierenstein، استاد بیوشیمی دانشگاه بریستول، نام آن را ویتامین (Vitamine، با حرف e در آخر کلمه) گذاشت. این ترکیب بعدها ویتامین B3 (نیاسین) نام گرفت. البته خود او آن را به عنوان عامل ضد بری‌بری توصیف می‌کرد. ولی امروزه می‌دانیم که علت بیماری بری‌بری کمبود تیامین (ویتامین B1) است. فانک بر این فرض بود که سایر بیماری‌ها، مانند نرمی استخوان، پلاگر، بیماری‌های شکمی، و اسکوربوت نیز می‌توانند با ویتامین‌ها درمان شوند.

نام ویتامین از ترکیب Vital به معنی حیاتی و Amine به معنی آمین ساخته شد. این نام خیلی سریع مورد قبول مجامع علمی قرار گرفت، و زمانی که معلوم شد همه‌ی ویتامین‌ها لزوماً آمین Amine نیستند، این نام دیگر همه‌جاگیر شده بود. درسال 1920، جک سسیل دروموند Jack Cecil Drummond پیشنهاد کرد که برای جلوگیری از این ابهام، حرف e از آخر کلمه Vitamine حذف شود و به صورت Vitamin نوشته شود.